Tegenwoordig hoeft men niet meer te likken aan enveloppen of postzegels. Enveloppen en postzegels zijn hedendaags voorzien van een zelfklevende plakstrook. Vroeger waren er enkel enveloppen met een gegomde rand, welke men moest sluiten, door de gegomde rand te bevochtigen met je tong of een sponsje. Het likken aan een envelop is niet ongezond of slecht. De (arabische) gom aan de klep van de envelop is van natuurlijke basis gemaakt. Het gevaar schuilt echter meer, door aan de rand van de klep te likken, je tong te bezeren, of zelfs een sneetje in je tong op te lopen.

Urban legend

Rond het jaar 2000 circuleerde er een urban legend (broodje aap verhaal) over een Californische vrouw, wie ziek is geworden door het likken aan een envelop. De vrouw was ziek geworden, nadat ze haar tong had gesneden aan een envelop waar kakkerlak-eitjes op zaten. Een paar dagen later ontdekte de dokter, dat er een levende kakkerlak in haar gezwollen tong groeide.

Gegomde enveloppen worden in grote partijen gebruikt voor automatische vulling. Dit heet couverteren, en is een Frans woord voor insteken.

Retour enveloppen bij een mailing zijn ook vaak gegomd. Op een mailing van 100.000 stuks kan dit, voor de verzender, prijs technisch interessanter zijn. Hoewel een plakstripje gebruiks vriendelijker is, kan vanwege milieu technische redenen toch gekozen worden voor de envelop met een gegomde klep. Het kunststof afdekstripje is een extra belasting voor het milieu. De ontvanger hoeft slechts 1 keer te likken om deze retour te sturen, of de de ontvanger steekt de klep in de envelop zonder de kleprand met speeksel te bevochtigen.

---

Voeg deze pagina toe aan uw favoriete bookmarking site